I just finished these 2 paintings last sunday.

Colorspace#1 150×100cm enamel, acrylic and oil paint on cotton
Colorspace#2 150×100cm enamel, acrylic and oil paint on cotton

© 2012 Dennis Hambeukers

Brugge was in 2002 een jaar lang de Culturele Hoofdstad van Europa. Ter ere hiervan is de Japanse top architect Toyo Ito gevraagd om een paviljoen te maken in het centrum van Brugge, op de plek waar de stad ontstaan zou zijn: de Burg. Het doel was een moderne architectonische confrontatie met de historische stad. Oorspronkelijk stond het paviljoen in een ronde vijver en was het een betonnen brug die aansluit bij de omliggende bestrating (hier en hier te zien). De bedoeling was dat het paviljoen maar een jaar zou staan. Het bleef toch langer staan, maar raakte in ernstig verval: de vloer raakte beschadigd door een heftruck en de kuip met water eromheen ging lekken. De gemeente wilde het paviljoen daarom afbreken, maar na protesten van architectenvereniging Archipel en Toyo Ito zelf werd besloten het paviljoen te restaureren. Eerst met kiezelsteentjes en later met nieuwe waterpartijen en een brugje.

Op dit moment ligt het paviljoen er niet goed bij: de doorzichtige panelen hangen op plekken los, het water eromheen is verdwenen en het interieur is gevuld met modder, takken en regenwater. Het ligt verscholen onder een boom aan de rand van het plein tussen het zand en de geparkeerde auto’s. Er is geen enkele stedenbouwkundige aansluiting meer met de omgeving en het gebouwtje staat er triest bij. De vraag rijst wat er over is van de ambitie van het Culturele Hoofdstad project uit 2002. Daar is onlangs een conferentie over gehouden. Hieruit komt Brugge naar voren als een voorbeeld voor een geslaagd Culturele Hootdstad project waaruit duurzame resultaten voor de stad zijn ontstaan: Brugge als merk is versterkt. Aan de status van het paviljoen van Toyo Ito is dit in ieder geval niet af te lezen. Je kunt er met dit weer niet meer met droge voeten doorheen lopen. Uiteindelijk is het Culturele Hoofdstad project een city-branding project. De kunst en cultuur wordt ingezet om het merk van de stad te versterken om meer economische activiteit aan te trekken.

The parking garage “Putgraaf” in Heerlen by Bruls en Co architects.

© Dennis Hambeukers 2012

foto © Dennis Hambeukers

The Dominicanen Church in Maastricht (it is now the home of a great bookshop – some say the most beautiful bookshop in the world), created by Merkx + Girod and Satijnplus.

foto © Dennis Hambeukers

A house in Belgium.

foto © Dennis Hambeukers

The Bonnefanten Museum in Maastricht by Aldo Rossi.

foto © Dennis Hambeukers

The Gemeentemuseum Den Haag by H.P. Berlage.

foto © Dennis Hambeukers

The OLV Chapel Kerselare by Juliaan Lampens in Oudenaarde (Belguim).

foto © Dennis Hambeukers

The Vesteda Tower in Eindhoven by Jo Coenen (our Dutch Flatiron).

© 2012 Dennis Hambeukers

Kunstacademie Maastricht van Wiel Arets.

Building by Harry Gulikers (Gulikers Architecten): La Forma at the Avenue Ceramique (blok 28) in Maastricht.

© Dennis Hambeukers 2012

Schunck Glaspaleis Heerlen door Frits Peutz, gerenoveerd door Wiel Arets en Jo Coenen

Richard Serra, The Hours of the Day, Bonnefanten Museum Maastricht, 1990 in the open space created by Aldo Rossi.

Zicht op de Kruisherenkerk c.q. Kruisherenhotel vanuit de Kruisherengang in Maastricht. Vectorworks tekening.

Heb net het boek Erfgoed! ontvangen met daarin een aantal foto’s die ik maakte van monumenten in Limburg (Klooster Mamelis van Dom Hans van der Laan en Klooster Partij).

© 2011 Dennis Hambeukers

Baksteensculptuur Per Kirkeby Kröller-Müller Museum Otterlo.

Leegstand is een brandende kwestie. De organisatie van de Internationale Biënnale Leegstand en Herbestemming in Maastricht wil het daarom nadrukkelijk op de kaart zetten en mogelijke oplossingsrichtingen verkennen. Het programma bestond uit workshops, onderzoeksateliers, tentoonstellingen (die nog doorlopen tot eind december) en een congres. De biënnale ging donderdag 27 oktober van start met de opening van Firemen walk with us van Rietveld Landscape.

De installatie is een verdere uitwerking van de visie ‘leegstand en innovatie’ die het bureau presenteerde tijdens de architectuurbiënnale van Venetië in 2010. Hierin stelt het bureau leegstand voor als een kans voor de overheid om invulling te geven aan de ambitie om voorop te lopen in de wereld als het gaat om de kenniseconomie. Innovatie en creativiteit spelen hierin een sleutelrol en de creatieve sector kan een belangrijke bijdrage leveren. Creatieven hebben behoefte aan betaalbare en inspirerende werkruimte. Zij kunnen de leegstaande ruimte goed gebruiken. Door leegstand zo aan innovatie te koppelen roept Rietveld Landscape in eerste instantie de overheid op om de leegstaande overheidsgebouwen tijdelijk te laten gebruiken als laboratoria voor creatieve ondernemers. In het Nederlandse paviljoen in Venetië toonde het bureau schuimmodellen van alle leegstaande gebouwen in Nederland die eigendom zijn van de overheid.

Waar de ontwerpers met hun installatie in Venetië vooral de aandacht wilden vestigen op de hoeveelheid aan leegstand, gaat het bij de tentoonstelling in Maastricht om de obstakels die tijdelijk gebruik van leegstaande gebouwen in de weg staan. Een van de dingen waar je tegenaan loopt is de brandveiligheid. Er is een veelheid aan regels en eisen die het tijdelijk gebruik onmogelijk lijken te maken. Met Firemen walk with us willen ze laten zien dat in overleg met de betrokken partijen, in dit geval vooral de brandweer, meer mogelijk is dan je denkt.

De tentoonstelling bestaat uit een groot aantal emmers gevuld met brandbaar materiaal die in een grid staan opgesteld op de vloeren van het leegstaande Spinxgebouw in Maastricht. De bezoekers betreden het gebouw in groepen, onder begeleiding van een brandweerman, via het trappenhuis aan de zuidzijde. Op elke verdieping staat een brandweerman als suppoost naast een afrastering. Van achter die afrastering kijk je het 175 meter lange gebouw in en zie je oneindige rijen vuuremmers. Op de eerste twee verdiepingen branden alleen de achterste emmers. Op de bovenste verdiepingen branden ze bijna allemaal en lopen er brandweermannen rond die zo nu en dan nog een emmer aansteken. De route eindigt op het dak, waar een man, tegen de achtergrond van een prachtig uitzicht over de stad, een opsomming geeft van de hoeveelheid en locatie van de leegstand in Maastricht.

De ervaring van de installatie is heel sfeervol. Door de vuuremmers wordt de lege industriële ruimte getransformeerd in een mystieke setting voor een ongekend ritueel. De flakkerende vuren spelen een fascinerend spel met de structuur van de ruimte.

Op de flyer die voor aanvang van de bezichtiging wordt uitgedeeld valt te lezen dat een vuuremmer staat voor het oppervlak van een Spinxgebouw aan leegstand in Nederland. Als je eenmaal binnen bent lijkt dit alleen nog maar een alibi voor de keuze van het grote aantal emmers. Dan denk je niet meer aan leegstand, maar overheerst de bijzondere ruimtelijke ervaring. Het verhaal over de leegstand in Maastricht op het dak brengt je wel weer even terug bij het thema. Maar de frisse lucht en het prachtige panorama blijken aantrekkelijker dan de opsomming van de leegstaande gebouwen.

Als je ruimte genoeg hebt en het wat ruimer neemt met de regels kun je een heel gebouw transformeren in een kunstwerk. Met zijn artistieke visie geeft Rietveld Landscape een sprekend voorbeeld van anders denken over leegstand. De ontwerpers laten vooral de potentie van leegstand zien in de hoop dat dit inspireert en een andere manier van denken in gang zet. Door met vuur te spelen hebben ze in ieder geval het thema leegstand en het probleem van brandveiligheid onder de aandacht gebracht. Niet in de laatste plaats omdat de brandweer, na verontruste telefoontjes van omwonenden, tijdens de opening op donderdag in actie moest komen om het gebouw te ontruimen omdat er meer rook ontstond dan verwacht.

Mijn video registratie van de tentoonstelling vind je hier.
Deze recensie in geschreven voor ArchiNed.

In het Kröller-Müller Museum is op dit moment de tentoonstelling ‘Windflower, Perceptions of Nature’ te zien. Zoals de naam al zegt is het thema de natuur, meer specifiek de natuur als kwetsbaar gegeven in een wereldwijde jacht naar vooruitgang. Het gaat met andere woorden over de relatie van de mens met de natuur. Hier past de installatie ‘Concerning Hunting’ (2008) van Mark Dion zo goed in dat hij als enige een hele zaal ter beschikking heeft gekregen in deze groepstentoonstelling. Zijn installatie bestaat uit vier verschillende jachthutten. Iedere jachthut is voor een ander type mens, die allemaal een andere relatie tot de natuur hebben.

Zo is er de hut van de ’smulpaap’. Deze hut staat het laagst bij de grond en heeft een dubbele openslaande deur. Hij is ingericht met een eettafel en vier stoelen, borden kopjes, glazen, kaarsen en alles wat nodig is voor een luxueus diner. In deze hut genieten de mensen van de producten van de natuur. Het genieten is voor iedereen makkelijk toegankelijk en staat dicht bij de natuur. Ze koken hier niet uit potjes en pakjes, maar met verse ingrediënten uit de natuur.

Daarnaast is er de hut van de ‘dandy’. Die staat iets hoger op zijn poten en heeft als toegang een brede trap met armleuning. De rieten bekleding loopt ook door over de raamopeningen waardoor er niet veel contact met de buitenwereld is. Binnenin staan een luxe gestoffeerde stoel en bank. Er hangt een kroonluchter aan het plafond en een spiegel en jacht trofeeën aan de muren. In de hoek staat een tafeltje met een karaf en glazen voor sterke drank. Hier is de relatie met de natuur afstandelijker. Voor de gebruiker van deze hut is de natuur alleen maar een achtergrond. Hij scherpt zijn eigen wereld en is meer op zichzelf gericht dan op de wereld om hem heen. Hij wil wel in de natuur zijn, maar zonder modder op zijn kleren en niet zonder het comfort dat hij thuis gewend is.

De derde hut is de hut van de ‘filosoof’ Dit is de hoogste hut. Hij komt er in door middel van een hele steile, smalle ladder. Het interieur wordt gevormd door een boekenkast gevuld met boeken en een comfortabele stoel met armleuningen. De camouflage bestaat uit de gevlekte stof die ze in het leger gebruiken om camouflage kleding te maken. De filosoof bekijkt de wereld van bovenaf. Voor hem is de natuur een goede aanleiding om te filosoferen. In de natuur is er ook rust om na te denken. Lopend door de natuur komen er allerlei gedachten bij hem op, die hij boven in zijn hut ordent. Hij heeft ook een jachtgeweer. Niet omdat hij het jagen nu zo leuk vindt of omdat hij voor zijn eigen eten wil zorgen, maar omdat hij wil weten wat het is om te jagen.

De laatste hut is de ‘gewone’ jachthut van de jager. Hij ziet eruit zoals jachthutten er uit zien. Hij is gemaakt van hout en heeft de mogelijkheid tot uitzicht naar de vier windstreken. Binnenin staat geen meubilair maar liggen alleen functionele gebruiksvoorwerpen voor de jacht. Hier gaat het alleen om het jagen als functionele bezigheid. De jager jaagt voor vlees of om de wildstand in balans te brengen. Hij staat het dichtst bij de natuur. Hij eet wat hij zelf dood heeft gemaakt. Maar deze jachthut is omgevallen en ligt gebroken op de grond. De directe, pure relatie die deze jager heeft met de natuur bestaat voor ons niet meer. Het vlees dat we eten komt uit de bio industrie. De smulpaap geniet er toch wel van, voor de dandy is de natuur alleen decoratie en de filosoof schrijft er een boek over dat weinigen zullen lezen. Het overleven en direct contact met de natuur heeft plaats gemaakt voor het genot, de decadentie en de reflectie. Dat is de vooruitgang.

De architectuur, of dat wat de mensen bouwen, is een dankbare manier van kijken naar de mens. Je kijkt naar de architectuur en vraagt je af wat die vertelt over de ontwerpers en gebruikers. Het is een indirecte antropologie. Vorm, materiaal, de manier waarop je naar binnen gaat, de openingen waardoor er contact met de buitenwereld is en de positie ten opzichte van de omgeving vertellen een verhaal over de mens en zijn relatie tot de natuur. Als je één jachthut zou zien staan aan de rand van het bos is dat niet zo evident. Maar het werk van Mark Dion bestaat uit verzamelen en ordenen. Door die ordening legt hij als een wetenschapper dingen naast elkaar die van dezelfde soort zijn. De kleine verschillen tussen de objecten kunnen dan een verhaal gaan vertellen. In dit geval is de jachthut het onalledaagse medium waarmee hij zijn artistieke verhaal vertelt.

De tentoonstelling ‘Windflower, Perceptions of Nature’ met daarin de installatie ‘Concerning Hunting’ van Mark Dion is nog t/m 15.01.2012 te zien in het Kröller-Müller Museum.

© Dennis Hambeukers 2011

The Agora Theatre (2007), designed by UN Studio, in Lelystad adds a spark of color to the grey edge of the town’s city center. The building is surrounded by drab, gray, slightly depressing buildings. The theatre is a hard, industrial, bright, colourfull, transformed-sea-container-like-cristal attempt to boost the confidence of Lelystad, that is suffering from it’s outdated city centre that was build in the 80’s. It is doubtfull however that this architectural masterpiece by UN Studio can single-handedly save the city. It made me drive all the way to Lelystad. It was well worth my while.

Ben van Berkel and Caroline Bos start their 1998 essay “Liquid politic” in the book “Move” like this:

The necessity to become a little mad is not part of an architectural education. To dare to put forward ideas, to offer up visions and to realise the unexpected requires pushing the imagination. But how crazy should we get?

The Agora Theatre is build almost ten years later and could pass as an answer to this question: pretty crazy.

© Dennis Hambeukers 2011

© 2011 Dennis Hambeukers

“No matter how he looks baby, it’s the inside that counts” [lyrics from Yosh - It's Whats Upfront That Counts].

La Defense is an office building for the IRS (Belastingdienst) and the Centre for Work and Income (CWI) that doesn’t look like much on the outside, but is a magical feast of color, light and reflection on the inside. Inside the building is a public space that is an oasis of changing colors. The façades are covered in a special foil that changes color depending on light conditions and the position of the viewer. It’s a meditative space with benches that invite you to just sit and enjoy the spatial qualities. It’s one of the most spectacular public spaces I ever saw.

© Dennis Hambeukers 2011

You can view some more pictures on my FlickR page.

Impressie van de afgelopen tentoonstelling van mijn schilderijen in Architectuur Lab LABFORYOU in Sittard. Kijk op de website van architectuur lab LABFORYOU voor het actuele programma.

© Dennis Hambeukers 2011

Last week I visited Ronchamps, Franche-Comté, in France to photograph Le Corbusier’s church for the Notre Dame du Haut. Le Corbusier is one of the most famous architects in the world and this church is one of his best buildings. That is why this church is not only a beloved destination for religious pilgrims, but also for architectonic pilgrims. In Ronchamps you can worship architecture, just like you can do at this other famous religious building by Peter Zumthor.

In de serie leuke, bijzondere en/of mooie kleine projecten uit de ArchiNed inbox, dit keer het Guesthouse Belvédère 2.0 ontworpen door Maurer United Architects voor de tentoonstelling Out of Storage in Maastricht.

Wat
Guesthouse Belvédère 2.0 is een tijdelijk paviljoen dat volledig bestaat uit steigerplanken. Het paviljoen is opgebouwd uit drie kleine archetype huisvormen die in een stervorm tegen elkaar zijn gezet. Van buiten is Guesthouse Belvédère 2.0 een strak sculpturaal volume, van binnen is het een spel van constructieve ribben.
Het paviljoen is vernoemd naar het ambitieuze stadsontwikkelingsproject Belvédère in Maastricht. In navolging van de onlangs afgeronde transformatie van het fabrieksterrein Céramique wil de gemeente ook het terrein van de voormalige aardewerkfabriek Sfinx veranderen in een woon- en kantorenwijk. De sloopwerkzaamheden zijn al uitgevoerd maar door de economische crisis zal het masterplan voorlopig niet uitgevoerd worden.

Waar
Het paviljoen staat op de binnenplaats van de Timmerfabriek gedurende de tentoonstelling Out of Storage die nog tot 18 december 2011 te zien is. De Timmerfabriek uit 1905 moet het culturele hart van de Belvédère wijk gaan worden. Het pand staat sinds 1996 op de Rijksmonumentenlijst en in afwachting van verdere plannen is het casco onlangs verbouwd zodat het onderdak kan bieden aan wisselende culturele evenementen.

Waarom
Het is niet de eerste keer dat Maurer United Architects een tijdelijk paviljoen ontwerpt. Helemaal in lijn met hun voorliefde voor concepten uit de hip-hop wereld is dit project is een re-mix van twee eerdere soortgelijke projecten: het Guesthouse Belvédère, een folly uit 2007, en de Boerenwereldkeuken, een tijdelijk restaurant uit 2003.
Van 18 augustus tot 4 september zal het paviljoen dienst doen als pop-up restaurant voor REcentre. REcentre is een non-profit organisatie die zich inzet voor duurzaam design in de Euregio Maas-Rijn (Luik, Aken, Nederlands en Belgisch Limburg). In het tijdelijk restaurant zullen gerechten geserveerd worden die bereid zijn met locale producten. Het restaurant biedt plaats aan 20 gasten die aan twee picknick-achtige tafels onder andere kunnen genieten van het polyculturele bier ‘Loorberger’ dat Maurer United Architects speciaal voor deze gelegenheid liet brouwen.

Guesthouse Belvédère 2.0 staat op het terrein van de Timmerfabriek, Boschstraat 7–9, Maastricht tot 18 december 2011.

tekst & foto’s: Dennis Hambeukers

Dit artikel is geschreven voor architectuur website Archined.

Op dit moment is in Schunck* de tentoonstelling “Een i treurend om een punt” te zien. Met de expo wil het Heerlense cultuurpaleis de mogelijkheden en onmogelijkheden van de schilderkunst bevragen. Het gaat over schilderkunst zelf en haar relatie met andere media. Krijn de Koning is één van de kunstenaars van wie een werk is opgenomen in de tentoonstelling. Zijn werk bevindt zich op het raakvlak tussen schilderkunst, sculptuur en architectuur. Als onderdeel van de langer lopende reeks Ruby Tuesday lezingen gaf hij er een voordracht over in Schunck*.

Krijn de Koning maakt abstracte architectonische sculpturen waarbij het schilderen van vormen en kleuren een grote rol speelt. Met zijn werken onderzoekt hij de ervaring van ruimte en kleur. Hij speelt met de illusie van ruimtelijkheid die tweedimensionale vormen kunnen oproepen door ze met driedimensionale elementen te combineren in zijn werken. Er ontstaat vaak een boeiend spel tussen de echte ruimtelijke elementen en de geschilderde elementen die een ruimtelijkheid oproepen. Een goed voorbeeld is het werk van hem dat in de tentoonstelling is opgenomen. Het bestaat uit een ruimtelijke sculptuur van blauwe balken, die tegen een muur staat en die op die muur doorloopt in een schildering van blauwe balken, zodat het lijkt alsof de sculptuur doorloopt in de muur, of dat de muurschildering doorloopt in de ruimte.

In de loop van de tijd zijn de werken van Krijn de Koning steeds groter geworden. Hij gaat een directere relatie aan met de ruimte waarin de werken zich bevinden. Veel van zijn latere kunst kun je bijna niet meer zien als sculpturen die in een ruimte staan, maar eerder als sculpturale en schilderkunstige ingrepen in bestaande ruimtes. Hij is dan op zoek naar een manier om een andere concentratie in de omgeving te creëren, om je deze met andere ogen te laten bekijken. Door vaak hevige contrasten in vorm en kleur aan te brengen legt hij nog eens extra de nadruk op de ruimtelijkheid ervan waarin hij zijn werk aanbrengt. Dit doet hij door kleurvlakken, nieuwe wanden, verdikkingen van bestaande wanden of andere architectonische bestanddelen toe te voegen aan de werkelijke ruimte. Door zijn vorm- en materiaalgebruik lijken zijn installaties vaak op maquettes, maar dan op schaal 1:1.

Kleur is een belangrijk onderdeel van zijn werk. Zijn kleuren contrasteren vaak hevig met de omgeving waarin zijn werken staan. Hierdoor ontstaat een inkadering en nadruk op het bestaande. Maar kleur heeft ook zijn eigen ruimtelijke kwaliteiten; kleur schept ruimte. De ruimtelijke beleving kan door kleur juist heel anders worden. Door niet alleen kleur op de aanwezige wanden aan te brengen maar ook nieuwe kleurige architectonische elementen te introduceren geeft hij de kleur ook een dikte, een massa. Kleur is op zich vrij abstract, maar door kleur een massa te geven wordt het tastbaarder. Het idee van kleur uit de schilderkunst neemt hij hier mee naar het sculpturale en zelfs het architectonische. Hij maakt de kleur zelf ruimtelijk.

Het beeld van een ruimte ontstaat door de tekening en de kleur. Voor de ervaring van de illusie van perspectief, van diepte, is het standpunt heel belangrijk. Eén stap naar links of naar rechts en de hele tekening, het hele beeld van de ruimte verandert. Dit is duidelijk bij architectuurfotografie, maar is ook essentieel bij het fotograferen en het ervaren van het werk van Krijn. Tijdens de lezing toont hij foto’s van zijn werk. Die zijn genomen vanuit een bepaald standpunt waarbij zijn concept het beste overkomt. Vanuit een ander standpunt ziet zijn werk er weer heel anders uit. Dit was goed zichtbaar op die momenten waarin hij meer dan één foto van een bepaald werk liet zien. Dan kon je goed zien hoe het met de interactie van de platheid en ruimtelijkheid in zijn werk zit. Om zijn werk goed te ervaren heb je beweging nodig. Je moet er langs en er doorheen kunnen lopen.

Zijn voordracht in Schunck* was sterk en overtuigend. Hij raakte een aantal interessante concepten aan. In zijn kleinere werken werkt het idee van de illusie van de ruimtelijkheid door de vermenging van 2D en 3D goed. Schilderen en sculptuur lopen dan op een boeiende wijze in elkaar door. Ook zijn gebruik van kleur draagt bij aan de verwarring die ontstaat bij het waarnemen van het beeld. Maar als zijn werken zo groot worden dat het architectuur wordt wordt het een heel ander verhaal. Dan is er geen sprake meer van illusie van ruimtelijkheid en gaat de kleur ook een heel andere rol spelen. Krijn creëert op dat moment zelf de ruimtes en dan gaat het ineens over de ruimtelijke kwaliteiten van zijn ruimtes. De kleur werkt dan niet meer alleen als contrastkleur maar is mede bepalend voor de ruimtelijke ervaring. Ook de waarde van de kleur voor de vermenging van 2D en 3D is er dan niet meer. Zijn kleurgebruik in deze architectonische werken is duidelijk minder sterk. Je ziet dan ook dat hij bij dit soort werken ook vaker geen kleur gebruikt. Als je dan gaat kijken naar de ruimtelijke kwaliteiten van de ruimtes die hij creëert, dan zijn die een stuk minder interessant dan die van zijn kleinere werken. Bij de eerste gaat het om architectonische kwaliteiten en bij de tweede om sculpturale kwaliteiten. Als maker van sculpturen weet hij te overtuigen, maar als maker van architectuur een stuk minder.

Meer informatie over Krijn de Koning vind je op zijn website.
Meer informatie over de tentoonstelling vind je op de website van Schunck*.

Dit artikel is geschreven voor de cultuurkritiek website ZwartGoud.

© 2011 Dennis Hambeukers

This is the police station in Vaals designed by Maastricht-based architect Wiel Arets.

© 2011 Dennis Hambeukers

This is a magnifiscent building in the hills of Limburg, finished in 1968. It is designed by an architect who became a monk: Father Hans van der Laan (1904-1991). He dedicated his life to the investigation of the fundaments of architecture. He designed a system for spatial design that is called “Het ruimtelijke getal” (The spatial number). He wrote his architectural theory in his book “De architectonische ruimte” (The architectonic space) in 1977. The Spatial Number is comparable to something like the Fibonacci numbers and the Golden Section, but with this difference that’s not linear or two dimensional but three dimensional! The abbey in Mamelis is his theory built in stone. Everything is designed with utmost care and attention in this abbey, even the books are especially designed for the space:

See more pictures of this Abbey designed by the architect-monk Dom Hans van de Laan on my FlickR page.

Also check out this font that he designed “Alfabet in Steen”.

Dom Hans van der Laan is the central figure of the “Bossche School”. This is a philosophy on architecture that is still being used today. A contemporary architect like Han Westelaken is said to be inspired by its ideas. Although he doesn’t use the ‘Plastic Number’ to determine the composition of his buildings, he is inspired by its form and design.

© Dennis Hambeukers 2011

This building by Han Westelaken of Architecten aan de Maas won the 2010 edition of the Victor de Steurs prize (the prize of the town of Maastricht to promote architectonic quality). He beat the H House by Wiel Arets, that was also nominated this year. The design is made within an urban development plan by Mathieu Bruls.

This is our entry for the architectural competition “Top van Bischoff” organised by the BNA Kring Twente and the Architectuurcentrum Twente. On this project I collaborated with Remy Kroese. Our entry was part of the exhibition in the temporary town hall in Hengelo from 31.03.2011 – 06.05.2011. The theme of the competition was re-use, in this case the re-use of an existing building to create inner city living space on top of a shop. Our design is an ecological symbiont that protects and isolates the existing building and creates new green living space in the city. Below is an animation of the symbiont we designed to add to the existing department store.

© 2011 Dennis Hambeukers