© 2013 Dennis Hambeukers

Ok, the secret is out. Dit is de secret postcard van mij die verkocht is op de Secret Postcards Tentoonstelling in de Jan van Eyck Academie in Maastricht. Curatoren Hester Alberdingk Thijm, Roel Arkesteijn, Bregje van Woensel en Anne van der Zwaag maakten de selectie van de kunstenaars (zie onder).

De catalogus:

Er staat een tv op de grond. Op die tv is een man te zien met een groot kartonnen bord boven zijn hoofd. “Game over” staat er op het bord. Hij staat met zijn rug naar een kerk met een heel bijzondere klok (de Astronomische Klok in Praag). Om hem heen staan allemaal toeristen die naar de kerk kijken. Niemand kijkt naar de man. De man met het bord probeert een patroon te doorbreken. In dit werk van Robin Pourbaix zien we dat toeristen allemaal hetzelfde doen. Ze gaan naar dezelfde toeristische trekpleisters en maken dezelfde foto’s. Kunst gaat over het doorbreken van die patronen. Kunst wil je met andere ogen naar de wereld om je heen laten kijken. Van oudsher wil ze je gevoelig maken voor schoonheid. Marres gebruikt de wandelaar als metafoor om dit te illustreren in de gelijknamige tentoonstelling “De Wandelaar”.

Wandelen was vroeger een goedkope manier voor gezellen om op verschillende plekken ervaring in hun vak op te doen. Hieromheen ontstond een hele cultuur met regels en mores die men ‘Wandershaft’ noemde. Wandelen was toen louter functioneel. Tegenwoordig staat wandelen voor een bepaalde relatie tot je omgeving. Wandelen is een medium waardoor je het landschap op een specifieke manier ervaart. Er is een duidelijke link tussen wandelen door het landschap en kunst. De ervaring van het landschap is al heel lang een geliefde bron van inspiratie voor veel kunstenaars. Maar Marres gaat nog een stap verder in de vergelijking. Ze legt een link tussen de wandelaar en de kunstenaar door te stellen dat ze beiden buitenstaanders zijn die op hun eigen manier naar de wereld kijken. Ze hebben beiden als doel om schoonheid te ontdekken en te ervaren. De wandelaar en de kunstenaar zijn beiden de man met het bord voor de toeristische attractie van Pourbaix. Ze zeggen dat we even uit onze dagelijkse patronen van waarneming moeten stappen om zo opnieuw de schoonheid van het alledaagse te zien. Zo laat Bas Princen ons in de tentoonstelling onder andere de etherische verstilde schoonheid van een groep terreinwagen-liefhebbers met hun hobby in het landschap zien. En een andere kunstenaar toont ons op functionele foto’s de schoonheid van gewone huizen van gewone mensen in deze wereld van glossy architectuur foto’s.

Bij de tentoonstelling hoort ook een wandeling. Dit plaatst de kunst nog nadrukkelijker in de context van het leven. Ze legt de link tussen de white cube van de kunstruimte en de modder van het echte leven. De hele kunst-ervaring krijgt hierdoor een diepere lading. Het ervaren van schoonheid in de kunst neem je mee naar het wandelen in het Limburgs landschap en andersom. De wandelaar vindt in de kunstenaar een zielsverwant. De wandelaar neemt de esthetische blik van de kunstenaar mee naar buiten en de kunstenaar neemt het contact met de natuur mee naar zijn studio.

In het onlangs geopende Marres Kitchen krijgt het verhaal nog een diepere lading. Het goede eten in de prachtige tuin van Marres maakt er helemaal een ‘gesamtkunstwerk’ van. Een van de grootste kwaliteiten van scheidend directeur Guus Beumer is dat hij de kunst op steekhoudende wijze weet te verbinden aan die andere zaken die het leven mooi maken: in dit geval de natuur tijdens wandelingen en in de tuin van Marres, goed eten en goede boeken in de bookshop. Omdat deze visie door de hele programmering van Marres heen loopt stijgt Marres Kitchen uit boven het standaard museum cafe en wordt de koppeling van de tentoonstelling aan een wandeling geen flauw trucje. Het draagt allemaal bij aan de totaal-ervaring van schoonheid.

Yesterday Albert Shum, Windows Phone Design Studio General Manager, gave a Masterclass @fabrique in Amsterdam about the new Windows Phone User Interface. This is what I learned (I read a little between the lines here and there).

All of a sudden we find ourselves in a new era of computing. The fast and massive rise of mobile devices has created a completely new digital ecosystem with completely new lifeforms. You could call Mobile a completely new mass medium. It’s so different from the Internet as we know it that it deserves it’s own category. We connect to other people and brands in an always-on, everywhere and decentralized way through our mobile devices and social media. Our relation to the devices we use to communicate has grown much more personal. The computer has reached a new level of integration in our lives. It’s not longer a device outside of ourselves that we must learn to accept. So it’s about time for some new metaphors for our user interfaces (UI). Or maybe we should discard the idea of methaphors for our UI’s entirely?

In the beginning of the history of computers the main challenge was to make computers usable for normal (i.e. not computer engineers) people. In the early days we moved from punchcards to command-line interfaces. When Xerox PARC developed the first visual interface they chose a desktop metaphor as the graphical user interface. Files lay in folders on our digital desktop en we could drag files to a trashcan to delete them. Apple was quick to copy this idea and turn it into a huge success. Later Microsoft developed Windows, a similar UI shell around their Microsoft Disk Operating System (MSDOS). It’s been almost 30 years since the introduction of Windows 1.0 and the world has changed fundamentally.

Microsoft had a mobile operating system (OS) just like Apple and Google, but they were blown out of the mobile market by the success of the other two. Things weren’t working too well for them in the mobile market place. So the mobile phone department, lead by Albert Shum, decided it was time for a reset, a fundamental rethinking of the way we interact with mobile phones, with computers, with information in general. They went looking for new inspiration, for new metaphors for how to interact with the growing stream of data we face today, the new relationship we developed with our computer devices and how to deal with the multiple screen sizes of all our modern devices. At the same time the team was rethinking the story of Microsoft, dissecting the corporate DNA. They took a storytelling approach and turned design from a tool into a means for Microsoft to retell their story in this new era of computing. Through the design-thinking they did to design the new phone UI they also investigated the principles of the company.

In search of new metaphors they turned to information design. With its focus on typography, color and hierarchy information design is about communicating effectively without adding distraction. All the bevels, shadows, chrome en other realistic 3D skeudomorphic design have become a distraction when you are trying to effectively navigate through information. It was useful in a time when we needed to accept the new computers in our daily lives, but now we reached a point where we no longer need these real-life metaphors and they seem somewhat old-fashioned. Their inspiration quest led them to specific places in the real, non-digital, world where efficient navigation is paramount: subways and airports. Here wayfinding design is aimed at effective communication and is perfected over the years by specialized bureaus. With systems of bright colors, clean typography and meaningful icons wayfinding designers lead us as quickly as possible to our destinations in unknown crowded places. This is exactly what we need in our digital spaces as well. The wayfinding design is rooted in the functional European graphic design traditions of Bauhaus and the Swiss/International Style. The collision of these design inspirations, the DNA of Microsoft and the new state of computing led to the formulation of a set of contemporary Design Principles, formerly known as Metro-Style. The initial goal was to design a new User Interface for Windows Mobile, but the end result was a set of design principles that re-tell the story of Microsoft. Design took center stage for the first time in the history of the company. By focussing on the corporate story and the role design should play in it they managed to convince the design teams of other divisions (Office, XBox, Media Player etc.) to adopt the Metro-Style company-wide. This is a revolution for the company equal to the transition from command-line MSDOS to the graphical user interface Windows. By basing their mobile phone OS redesign on storytelling the team formulated a company-wide answer to the growing domination of Apple and Google. The biggest challenge was not designing a new interface but making it real, meaningful and human, to make it work. The main reason why they succeeded is because they rooted their design principles in the DNA of the company, the ecosystem of devices and the time we live in. The new UI design is beautiful and meaningful but the biggest lesson we can learn from Albert Shum lies in the process and the view on design: storytelling first.

The first Metro design principle is pride in craftsmanship. Here they start to define what is takes to be a modern digital craftsman. Following the Swiss Style, the first principle is about beauty and hierarchy. This is achieved at the intersection of design and code. In order to obtain pixelperfect products Design Integrators have to fix visual bugs. We all know bugs in code, but products can also be polluted by visual bugs because the developers that code the products generally don’t have the visual sensitivity to create pixelperfect results. Design Integrators are skilled designers as well as good coders and they bring about the pride in digital craftsmanship.
The second principle is: do more with less. When you communicate with just typography and photography you eliminate all the noise. For Windows Phone apps this doesn’t mean you have to be fully consistent their native UI. The most beautiful results, the best User Experiences, come from breaking the mold a little bit. You can follow the Metro design principles but come up with a different design solution for your brand. The apps that work best cross platform are the ones with their own, independent design approach: iAWriter, Flipboard etc. What you can see is that these apps follow Metro-like design principles.
They are all authentically digital. This is the third Metro design principle. We all live in the Cloud, we are all connected through our digital social networks and we all thrive by cross platform integration in open systems. In the social metaphors Metro is more oriented towards pinning than liking. With pinning you collect the things you like and in this way you create your own personal ecosystem. With pinning you connect on a more personal level to your content than liking. Your likes get sucked into the data stream of the social networks, while you keep your pins close to you. This also creates a different idea about content. Pinnable content is different than like-able content. Pinning creates the personal information space that Microsoft wants to create in their User Experience. The believe in the openness of the digital ecosystem is also evident in the fifth design principle: win as one. Apps, systems and devices have to work together with minimal boundaries. In this view the app-model is a step back from the openness of the web. This creates closed systems aimed at the winning of just one. If you take this trail of thought one step further the best of both design worlds right now would be if you could install Windows Phone with Bootcamp on your iPhone. Because on their hardware Apple follows design principles inspired by Dieter Rams that are of a similar nature as the Metro Design Principles of Microsoft.
If you’re authentically digital, design in the browser, you have a bigger chance of becoming fast and fluid. If you work with the specific qualities of the medium it works faster, better and more fluid. This is the fourth design principle.

The Microsoft Windows Phone team was looking for an answer to the same big problems all digital designers are facing right now, the new phone UI was just a small part of it. It all started on the mobile phone, so the new story of Microsoft, told through their UI design, is definitely Mobile-First. It didn’t just start on mobile, but it’s also an prime example of the focus on the essence that is an integral part of Mobile-First philosophy. It shows that Mobile-First is about design as storytelling and design thinking in both left and right brain areas.

Het is verdomd irritant werk, die schilderijen van Mary Heilmann. Zo kinderachtig geschilderd, zo makkelijk allemaal. Ik wil het zo graag slecht vinden, maar dat lukt me niet. Ze staat daar een beetje nonchalant lachend aan de rand van de geschiedenis van de moderne kunst. Vanaf de zijlijn kijkt ze ernaar en zegt tegen de hard ploeterende strenge Mondriaan, Judd, De Kooning en Rothko dat ze niet zo moeilijk moeten doen. Klieder gewoon wat met wat vrolijke kleurtjes en laat de verf het werk doen. Tegen Pollock zegt ze dat hij echt niet zoveel spetters nodig heeft, dat een paar goed gemikte druipers voldoende zijn. De Kooning houdt ze voor dat zoveel vorm en expressie echt niet nodig zijn, met iets minder gaat het ook. Malevich, niet zo somber jongen. Rietveld, geniet een beetje, er zijn ook nog andere kleuren dan rood, geel en blauw. In de tijd dat de Amerikaanse expressionisten hele grote doeken beginnen te maken houdt ze het bescheiden. Het hoeft allemaal niet zo groot jongens, dat is zo overdreven.

lees verder op www.zwartgoud.net

Omdat ik het recept niet meer op de site van Menno niet meer kan vinden en dit toch een heel goed recept is voor brood zet ik het hier online (of wat ik er van onthouden heb). Het is een zogenaamd “no knead bread”, oftewel een brood dat je niet hoeft te kneden. Van belang voor goed brood is een lang rijsproces, geen toevoegingen en goed meel.

Omdat speltmeel gezonder is dan ander meel gebruiken we dat hier:
- 250 gram speltmeel mengen in een kom met
- 250 gram speltbloem,
- 1 teelepel zout en
- 1/8 teelepel gist. Goed roeren en dan
- 400 ml handwarm water in 1 keer erbij roeren tot je een plakkerige massa hebt.
- Dan doe je plastic folie over de kom en laat je het minimaal 12 uur rijzen.
Het brood wordt gebakken in een gietijzeren pan in de oven. De truck voor goed brood thuis bakken is water en door de pan blijft het water bij het brood.
- Oven voorverwarmen met de gietijzeren pan erin op 220 graden.
- Deeg in de pan doen en 15 minuten met de deksel erop bakken.
- Daarna nog 30 minuten zonder deksel en klaar.
- Laat het brood afkoelen op een rooster.

Fons Haagmans wordt volgend jaar vijfenzestig. Een van de bekendste hedendaagse kunstenaars van Limburg bereikt dan de pensioengerechtigde leeftijd. Of hij ook echt met pensioen gaat valt nog te bezien, want hij werkt nog steeds met onvertogen energie door aan zijn omvangrijke oeuvre.

Al vele jaren schildert hij in zijn bekende stijl aan thema’s die zijn omgeven met krachtige symboliek. Zijn oeuvre is vrij breed en bevat abstract werk, stillevens, landschappen en portretten. Hij schildert het liefst eenvoudige beelden die geladen zijn met allerlei waarden en emoties uit de volkscultuur. Eigenlijk worden het door zijn beeldkeuze en werkwijze allemaal iconen, logo’s. Hij is opgegroeid in de tijd van de pop-art, en zijn werk heeft wel overeenkomsten met de grootste pop-art kunstenaar, Andy Warhol. Net als Warhol schildert Haagmans iconen en beelden uit de alledaagse wereld die doordat ze uit die alledaagse wereld worden gelicht een heel specifieke lading krijgen.

lees verder op www.zwartgoud.net

Bernar Venet – Tas de charbon @ Manifesta9 in Genk

Voor me op de grond ligt een keurige nette rechthoek van steenkool van 26 meter lang en ruim 2 meter breed. Zojuist ben ik al een grote amorfe hoop steenkool gepasseerd met een vergelijkbare hoeveelheid van het zwarte goud. En dadelijk zal ik nog een paar hele kleine hoopjes steenkool met een Belgisch vlaggetje erin tegenkomen als ik de zakken met steenkool die aan het plafond hangen gezien heb. Ik bevind me in een van de gerestaureerde gebouwen van de oude mijn Waterscheij bij Genk, waar op dit moment Manifesta9 wordt gehouden en het thema wordt heel snel duidelijk. Het gaat hier over de mijnen, steenkool en industrialisatie in bredere zin.

lees verder op www.frnkfrt.net

Mijn inzending voor de Secret Postcards tentoonstelling in Maastricht is af. Hij blijft nog geheim tot aan de opening van de tentoonstelling. Vanaf dan is hij te zien op de Secret Postcards tentoonstelling in de Jan van Eyck Academie in Maastricht. Dan weet je nog niet welke bijdrage van mij is, want mijn naam staat er niet bij. Pas als je een kunstwerk koopt zie je wie het gemaakt heeft. Het gaat dus niet om het kijken naar naambordjes maar om het kijken naar de kunstwerken zelf. Meer informatie over het concept vind je op de website van Secret Postcards Maastricht.

I just finished these 2 paintings last sunday.

Colorspace#1 150×100cm enamel, acrylic and oil paint on cotton
Colorspace#2 150×100cm enamel, acrylic and oil paint on cotton

Innovatoren by Jo Coenen @ Floriade Venlo 2012.

© 2012 Dennis Hambeukers

© 2012 Dennis Hambeukers

Brugge was in 2002 een jaar lang de Culturele Hoofdstad van Europa. Ter ere hiervan is de Japanse top architect Toyo Ito gevraagd om een paviljoen te maken in het centrum van Brugge, op de plek waar de stad ontstaan zou zijn: de Burg. Het doel was een moderne architectonische confrontatie met de historische stad. Oorspronkelijk stond het paviljoen in een ronde vijver en was het een betonnen brug die aansluit bij de omliggende bestrating (hier en hier te zien). De bedoeling was dat het paviljoen maar een jaar zou staan. Het bleef toch langer staan, maar raakte in ernstig verval: de vloer raakte beschadigd door een heftruck en de kuip met water eromheen ging lekken. De gemeente wilde het paviljoen daarom afbreken, maar na protesten van architectenvereniging Archipel en Toyo Ito zelf werd besloten het paviljoen te restaureren. Eerst met kiezelsteentjes en later met nieuwe waterpartijen en een brugje.

Op dit moment ligt het paviljoen er niet goed bij: de doorzichtige panelen hangen op plekken los, het water eromheen is verdwenen en het interieur is gevuld met modder, takken en regenwater. Het ligt verscholen onder een boom aan de rand van het plein tussen het zand en de geparkeerde auto’s. Er is geen enkele stedenbouwkundige aansluiting meer met de omgeving en het gebouwtje staat er triest bij. De vraag rijst wat er over is van de ambitie van het Culturele Hoofdstad project uit 2002. Daar is onlangs een conferentie over gehouden. Hieruit komt Brugge naar voren als een voorbeeld voor een geslaagd Culturele Hootdstad project waaruit duurzame resultaten voor de stad zijn ontstaan: Brugge als merk is versterkt. Aan de status van het paviljoen van Toyo Ito is dit in ieder geval niet af te lezen. Je kunt er met dit weer niet meer met droge voeten doorheen lopen. Uiteindelijk is het Culturele Hoofdstad project een city-branding project. De kunst en cultuur wordt ingezet om het merk van de stad te versterken om meer economische activiteit aan te trekken.

Het politiebureau van Wiel Arets in Cuijk. Mijn foto van het politiebureau van Wiel Arets in Vaals vind je hier.

© 2012 Dennis Hambeukers

Het “kleine glaspaleis” van Frits Peutz in de Dr. Poelstraat in Heerlen: het voormalig winkelhuis Kneepkens. Dit modernistische rijksmonument uit 1939 staat op dit moment te huur.

© Dennis Hambeukers 2012

The parking garage “Putgraaf” in Heerlen by Bruls en Co architects.

© Dennis Hambeukers 2012

De tentoonstelling “Wielerkunst in Valkenburg” in Museum Land van Valkenburg op op 5 augustus geopend door Joop Zoetemelk!

Manifesta 9 in het oude mijngebouw Waterschij in Genk België

foto © Dennis Hambeukers

The Dominicanen Church in Maastricht (it is now the home of a great bookshop – some say the most beautiful bookshop in the world), created by Merkx + Girod and Satijnplus.

foto © Dennis Hambeukers

A house in Belgium.

foto © Dennis Hambeukers

The Bonnefanten Museum in Maastricht by Aldo Rossi.

foto © Dennis Hambeukers

The Gemeentemuseum Den Haag by H.P. Berlage.

foto © Dennis Hambeukers

The OLV Chapel Kerselare by Juliaan Lampens in Oudenaarde (Belguim).

Foto © Dennis Hambeukers

Spin out, for Robert Smithson (1972-1973) – Richard Serra @ Kröller-Müller

foto © Dennis Hambeukers

The Vesteda Tower in Eindhoven by Jo Coenen (our Dutch Flatiron).

© 2012 Dennis Hambeukers

Kunstacademie Maastricht van Wiel Arets.

Building by Harry Gulikers (Gulikers Architecten): La Forma at the Avenue Ceramique (blok 28) in Maastricht.

© Dennis Hambeukers 2012

Poster ontwerp voor tentoonstelling Cauberg 10, binnenkort in Museum Land van Valkenburg.

Schunck Glaspaleis Heerlen door Frits Peutz, gerenoveerd door Wiel Arets en Jo Coenen

Met interesse heb ik op Facebook (De geest uit de fles – Gina Vodegel) de discussie over Maastricht & Euregio Culturele Hoofdstad de afgelopen dagen gevolgd. Met name de manier waarop Theo Ploeg de discussie op argumenten aanzwengelt (Het ware gezicht van Maastricht Culturele Hoofdstad 2018 – ZwartGoud) vind ik positief. Ik wil dan hier ook graag verder gaan waar hij is blijven steken.

Volgens mij wil Theo Ploeg ook dat Maastricht en de Euregio Cultuurhoofdstad wordt. Hij is het alleen niet eens met de manier waarop dat gebeurt. Hij herkent de manier waarop in Maastricht met kunst en cultuur wordt omgegaan in de houding van de organisatie en uitingen van het team van Via2018. Huub Smeets is nu door zijn uitingen op diverse plekken en media de personificatie van alles wat er mis is met het Maastrichtse cultuurbeleid geworden (zie ook voorbeeld over plastic kunst soep).

Huub staat voor de moeizame relatie van kunst en geld, voor de enge commerciële definitie van kunst. De programmalijnen van de bidkrant zijn niet zomaar door iedereen te reproduceren, laat staan dat ze inspireren, maar de business case van Huub (1 euro = 6 euro) is voor iedereen te volgen. Het Culturele Hoofdstad project heeft net als stimuleringsprojecten voor de Creatieve Industrie er de schijn van kunst en cultuur te gebruiken voor gebiedsontwikkeling, projectontwikkeling. Het Via2018 team lijkt er ook op die manier in te staan als ze zeggen dat iedereen er beter van wordt als we de titel binnen halen, zeker als deze boodschap uit de mond van Smeets komt. We moeten ons realiseren dat Smeets goed werk heeft gedaan en nog steeds doet aan de financiële kant van het bid. Natuurlijk is er veel geld nodig voor dit project, maar in de beleving van het culturele veld gaat het daar niet om. Voor mensen die zich professioneel en/of uit liefhebberij bezig houden met kunst en cultuur gaat het vooral om immateriële waarden. De drijfveer om je met kunst bezig te houden is voor de meesten van ons niet financieel. De doelgroep, de klanten, het achterveld verwacht fantastische evenementen waar ze aan mee kunnen werken, die ze mee kunnen bedenken en die ze kunnen gaan bezoeken, een explosie van inspiratie en creativiteit, aandacht voor hun kunst en cultuur. Er is een gat tussen de behoeftes van de organisatie en de verwachtingen van de doelgroep.

Maar gelukkig staat Maastricht niet alleen in dit project. Ze hebben de Euregio erbij betrokken. En in die Euregio zijn er niet alleen allerlei verschillende culturen, maar ook allerlei verschillende visies op kunst en cultuur. In Maastricht moet alles Sjiek en Sjoen zijn, maar in Heerlen en Hasselt geldt dat zeker niet. In Maastricht is het Landbouwbelang misschien een doorn in het oog, maar in Heerlen zouden ze waarschijnlijk gewoon bij het culturele establishment horen. In zo’n gevarieerde omgeving waar ieder gebied zijn eigen sterktes en zwaktes heeft kun je het project niet langer centraal en top-down organiseren. Het wordt tijd dat de kwaliteiten uit de Euregio ingezet worden om het project sterker en breder te maken. De bidkrant is wel in sneltreinvaart gemaakt, maar dit moet niet betekenen dat het proces van het maken van het bid nu op slot zit. Er moet gereageerd worden op deze aanzet voor het uiteindelijke bid om het beter te maken. De broodnodige financiële structuur staat er nu als randvoorwaarde, nu nog de creatieve invulling. De bidkrant toont ons een beeld, een visie, een eerste ontwerp dat we moeten bekritiseren en van daaruit verbeteren. En dan gaat het niet alleen over de programmalijnen, maar ook over de organisatie, de manier waarop de participatie van iedereen in de Euregio wordt geïnspireerd en de visie op cultuur die wordt uitgedragen. Het kan niet zo zijn dat de kern van het bid de culturele diversiteit van de regio is en dat er dan een mono-culturele visie op cultuur wordt gepresenteerd. Misschien staat dit ook wel allemaal in de bidkrant, maar wie heeft die helemaal gelezen? (Misschien toch eens doen, op z’n minst de samenvatting?) Als de rest van de uitingen een heel ander verhaal vertellen, wordt het verhaal in de bidkrant ook nog eens ongeloofwaardig.

Op de een of andere manier is een Huub Smeets die het heeft over de immateriële kwaliteiten van kunst meteen ‘verdacht’. Bij de opening van het programma van L1 over de presentatie van de bidkrant spreekt hij 200 worden over het belang van kunst en 10 over geld en de vraag van de reporter is meteen of het toch wel om meer dan alleen geld gaat. Maar gelukkig is Huub niet alleen. Guido Wevers is het culturele geweten van het project. In de reacties op de blog van Theo Ploeg op ZwartGoud vraagt iemand zich terecht af wat Guido hiervan vindt. Guido schrijft wel een blog op de Via2018 website, maar heeft zich daarbuiten op het Internet nog niet veel laten horen. Juist nu ontstaat er een behoefte aan een breed gedragen multiculturele visie op kunst en cultuur.

De timing van de Cultuurbrouwerij morgen met als gasten Theo Ploeg en Guido Wevers kan dan ook niet beter zijn. Nu Theo met een goed gefundeerd verhaal – als reactie op de blog van Gina Vodegel – publiekelijk de aftrap heeft gegeven voor de kritische analyse van het Culturele Hoofdstad project kan de discussie beginnen. De kritiek is de basis en startpunt voor de discussie. Het team van Via2018 zal hiervoor open moeten gaan staan, en niet “lui achterover leunen” (quote Maastricht Dichtbij). Een goede inhoudelijke discussie kan de kwaliteit van het bid, de betrokkenheid van de mensen in de Euregio en daarmee onze kans op het binnenhalen van de titel vergroten. En dat wil volgens mij zelfs Theo, ook al heeft hij met zijn provocerende opzegging van zijn steun de gemoederen flink in beweging gebracht.